သတိရျခင္းနဲ႔ လြမ္းတျခင္း

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေမးဖူးတယ္ တစ္ေယာက္ေယာက္ကုိ သတိရေနတာ ဘယ္လုိေျဖေဖ်ာက္ရမလဲ… ေန႔တုိင္းလုိလုိ သတိရေနတာတဲ့။ က်ေနာ္ကလည္း မင္းက ဘယ္သူ႔ကုိ သတိရေနတာလဲလုိ႔ျပန္ေမးလုိက္တယ္ ၊ က်ေနာ္ေမးတာကုိ ျပန္မေျဖေသးပဲ မိနစ္အနည္းငယ္ေလာက္ထိ သူႏႈတ္ဆိပ္သြားခဲ့တယ္။ ေဟ့.. ေမးေနတယ္ေလကြာလုိ႔ က်ေနာ္က ျပန္ၿပီး ေျပာလုိက္ေတာ့မွ သူက ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူးကြာ တစ္စုံတစ္ေယာက္ကုိပါတဲ့။ အမယ္ မင္းက တယ္ဟုတ္ေနပါလား သတိရ ရမည့္ သူေတြေတာင္ ရွိေနပါလားလုိ႔ က်ေနာ္က သူကုိ ခက္ရႊတ္ရႊတ္သေဘာနဲ႔ ေျပာလုိက္တယ္။ ဒါနဲ႔ မၿပီးေသးဘူး က်ေနာ္က ျပန္ဆက္ေမးတယ္။ မင္းက ဘယ္လုိ သတိရေနလုိ႔ ေျဖေေဖ်ာက္လုိ႔ မရေအာင္ျဖစ္ေနတာလဲ ေျပာျပပါဦးလုိ႔။ သူနည္းနည္းေလး က်ေနာ္ကုိ သိပ္မၾကည္ေတာ့သလုိနဲ႔ အၾကည့္တခ်က္ မထိခနဲ႔ ႏွင့္ မင္းကလဲကြာတဲ့ ငါမသိလုိ႔မွ မင္းကုိ ေမးကာမွ ငါ့ကုိ ပုလိပ္စစ္ စစ္ေနျပန္ပါၿပီးဟု စိတ္ဘ၀င္မက်ပုံနဲ႔ က်ေနာ္ကုိ ျပန္ေျပာပါတယ္။ က်ေနာ္ကလည္း သူကုိ ေမးရျခင္းနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ေျဖာင့္ခ်က္သေဘာအေနနဲ႔ မင္းကလည္းကြာလုိ႔ ငါေမးတယ္ဆုိတာကလည္း မင္းဆီက အေၾကာင္းအရာ အင္ေဖာ္ေမးရွင္းေလးေတာ့ သိသင့္တယ္ေလလုိ႔ အဲဒါမွ မင္းေမးတာကုိ ငါက ဘယ္လုိ ဘာေၾကာင့္ဆုိတာ ျပန္ျပီးေတာ့ ေျပာျပလုိ႔ရမွာေပါ့လုိ႔ ေျပာလုိက္ေတာ့မွ က်ေနာ္ေျပာတာကုိ သူ သေဘာတူလက္ခံသလုိနဲ႔ ငါသတိရတယ္ဆုိတာ ေန႔တုိင္းလုိလုိကုိ သူကုိသတိရေနတာကြာတဲ့ အဲဒါပဲ ငါ ေျပာျပတတ္တယ္ က်န္တာေတာ့ ဘယ္လုိသတိရတယ္၊ ဘာေၾကာင့္ဆုိတာေတာ့ မင္းပဲ ငါ့ကုိေျပာျပေတာ့ ဆုိျပီး ေနပူထဲက ျပန္လာတဲ့သူတစ္ေယာက္ ပင္ပန္းႏႊမ္းနယ္လြန္းလုိ႔ ေရေအးေအးေလး တစ္ခြက္ေသာက္ျပီး ပင္ပန္းႏႊမ္းနယ္မႈကုိ ေျဖခ်လုိက္တဲ့ ပုံစံမ်ဳိးနဲ႔ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်ကာ စကားကုိ ခက္ႏႊမ္းႏႊမ္းေလး က်ေနာ္ကုိ သူေျပာလုိက္တာ ျမင္ေရာင္ေနမိေသးတယ္။ သူေျပာျပခ်က္ကုိ နားေထာင္ျပီးေနာက္ က်ေနာ္ စိတ္ထဲ သိပ္ဘ၀င္မက်သလုိလည္း ျဖစ္လာပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ဘာလဲဆုိေတာ့ သူေျပာတဲ့ သတိရတယ္ဆုိတဲ့ စကားနဲ႔ သူျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ ပုံစံမ်ဳိးနဲ႔က အံ၀င္ခြင္က်မရွိဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္ကလည္း ေဟ့ သူငယ္ခ်င္း မဟုတ္ေသးဘူးေနာ္ တစ္ခုခုေတာ့ လြဲေနျပီ မင္းဟာက ခါးေတာင္းႀကိဳက္တာက တစ္ျခား ဟုိဟာက တစ္ျခားေတာ့ ျဖစ္ေနျပီထင္တယ္လုိ႔ က်ေနာ္က ေျပာလုိက္ေတာ့ ထုိ႔ေနာက္ သူငယ္ခ်င္းက ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိ ဘာလြဲတာလဲ သူငယ္ခ်င္းရဟု က်ေနာ္ကုိ ျပန္ေမးျပန္ပါတယ္။ က်ေနာ္ကလည္း မင္းပဲ စဥ္းစားၾကည့္ေလလုိ႔ မင္းက တစ္ေယာက္ေယာက္ကုိ သတိရတယ္တာေျပာေနတာ မင္းပုံစံက တစ္စုံတစ္ေယာက္ကုိ သတိရတဲ့ ပုံစံမ်ဳိးလဲေပါက္မေနဘူးလုိ႔ သူငယ္ခ်င္းက အဲဒါဆုိ ငါက ဘယ္လုိပုံေပါက္ေနလုိ႔လဲဟတဲ့။ က်ေနာ္ကလည္း သူကုိ ေနာက္သလုိလုိနဲ႔ ျပန္ေျပာလုိက္တယ္ မင္းပုံစံက သတိရတဲ့ သူတစ္ေယာက္ တစ္စုံတစ္ေယာက္ကုိ သတိရလုိ႔ မ်က္ႏွာေလးက ၾကည္လင္၀င္းပျပီး ခံစားမႈပီတိေလးေတြ သူ႔မ်က္ႏွာျပင္ေပၚမွာ အေရာင္သန္းေနတဲ့ ပုံစံမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ လင္းတ(လဒ)ၾကီး အသားပုတ္မစားရလုိ႔ လင္းတ(လဒ)မႈိင္ မႈိင္ေနတဲ့ ပုံစံမ်ဳိးျဖစ္ေနတယ္လုိ႔။ ဒါနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းက “ငါနဲ႔ မင္းေျပာလုိက္မွ ငါ့ပုံစံက ပုံဆုိးပန္းဆုိးကုိ ျဖစ္ရေတာ့တယ္၊ ဟင္း…..သတိရတာေလးေတာင္ ျပန္ျပင္ျပီး သတိရ, ရမလုိျဖစ္ေနျပီး”ဟု  က်ေနာ္ကုိ ျပန္ေျပာပါတယ္။ သူကျပန္ေမးတယ္ ဒါနဲ႔ ေနပါဦးတဲ့ မင္းေျပာသလုိ လင္းတ(လဒ)မႈိင္ မႈိင္တာ ဘယ္လုိမ်ဳိးလဲတဲ့။ က်ေနာ္ကလည္း သူငယ္ခ်င္း စိတ္မၾကည္မလင္ျဖစ္ေနတာသိလုိ႔ သူေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ဆုိျပီး ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ေအာက္နဲနဲေကြး၊ လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ေရွ႔ထုတ္ေကြး၊ မ်က္လုံးႏွစ္ဖက္ကုိ အေပၚေမာ့၊ လက္ဟန္ေျခဟန္ျပလ်က္ ဂဲ..ဂဲ ဆုိးျပီး ဟုိၾကည့္ ဒီၾကည့္ ၾကည့္ကာ အသံျမည္ျပီး လမ္းေလွ်ာက္ျပလုိက္ေတာ့

ငါ့လိုရဟႏၱာမဟုတ္ေသးႏွင့္ဥရုေ၀လမိတၱဴမ်ား

ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားအား “ဤအခ်ည္းႏွီးေသာ ေယာက်္ားအား 'ရဟန္းၾကီးသည္ တန္ခိုးၾကီး၏၊ အာႏုေဘာ္ၾကီး၏၊(သို႕ရာတြင္) ငါကဲ့သို႕ရဟႏၱာကား မဟုတ္သည္သာတည္း' ဟု အၾကံျဖစ္ေနသည္မွာကား ၾကာျမင့္လွေပၿပီ၊ ငါသည္ ဥရုေ၀လကႆပရေသ့ကို ထိတ္လန္႕ေစရပါမူေကာင္းေလစြ ”ဟု အၾကံျဖစ္ေတာ္မူ၏၊

(၀ိနည္းမဟာ၀ါပါဠိေတာ္ျမန္မာျပန္)

(၁)

ဥရုေ၀လေတာအုပ္ေလးဆီသို႕ ခ်ဥ္းကပ္မိတိုင္း အသိၪာဏ္အလင္းရွာေဖြရင္း ေျခာက္ႏွစ္တာေမွာင္ပိန္းခဲ့ရရွာ သည့္ သိဒၶတၳအရွင္၏ ေန႕ရက္မ်ားအတြက္ ကိုယ္စားနာက်င္မိတတ္ပါေသးသည္။ တစ္ေလာကလံုးလင္းဖို႕ တစ္ကိုယ္ေတာ္ ေမွာင္ခဲ့ရရွာေလသည့္ အရွင့္သားသိဒၶတၳ ။ အေမွာင္ထဲမွာ ေျခဖ်ားေထာက္ေထာက္စမ္းရင္း ေနာက္ဆံုးေတာ့ အလင္းေတြ႕သြားခဲ့ေလသည္။ သည္လိုဆိုေတာ့လည္း သူက ေနရၪၨရာကမ္းမွာ ရပ္ရင္း ဓမၼပီတိျဖင့္ ၾကည္ႏူးမိျပန္ေသးသည္။ ေဗာဓိေညာင္ရြက္ေလတိုးသံသည္ပင္ သစၥာဆည္းလည္းသံ ပဲ့တင္ေန တတ္ေလသည္ပဲ။

ဗာရာဏသီမွ ဗုဒၶဂယာသို႕ ေရာက္ေလတိုင္း အခါအခြင့္သင့္သည့္အခါ ဗုဒၶဂယာမွ ကီလိုမီတာအနည္းငယ္ကြာ ေ၀းသည့္ ဥရုေ၀လေတာအုပ္ေလးသို႕ ေရာက္တတ္ၿမဲပင္ျဖစ္ပါသည္။ သူ႕အတြက္ေတာ့ သိဒၶတၳအရွင္၏ သစၥာအလင္းမေတြ႕မီႏွင့္ သစၥာအလင္းထြန္းညွိစဥ္ကာလမ်ားျဖင့္ သမိုင္းအရည္ရႊမ္းေသာ ဥရုေ၀လသည္ ေနရၪၨရာျမစ္ကမ္းပါးတြင္ ကိုက္ဖဲ့ခ်င္စရာမွဲ႕၀င္းေနတတ္သည္။

တကယ္ဆိုေတာ့ ဥရုေ၀လသည္ ရာသီေျပာင္းသကၠရာဇ္တို႕၏ တိုက္စားမႈျဖင့္ စိမ္းညိဳ႕စြပ္စိုမႈတို႕ မရွိေတာ့။ ထီးတည္းေက်ာက္စရစ္ကုန္းေခါင္ေခါင္မ်ားသည္ပင္ ဥရုေ၀လ၏ စြဲမက္ဖြယ္အာရံုျဖစ္သည္။ မဒမ္သုဇာတာ ႏို႕ဂဏာဆြမ္းကပ္လွဴသည့္ ေနရၪၨရာျမစ္ကမ္းပါးဆီက လွမ္းေမွ်ာ္ ၾကည့္ရေသာ ဥရုေ၀လသည္ သူ႕ေျခလွမ္း မ်ားကို ေရွ႕တိုးလာေစရန္ဆြဲေဆာင္ႏိုင္ဆဲပင္ျဖစ္သည္။

ဥရုေ၀လသည္ သူ႕အတြက္ ေလာကကို နားလည္ေစေသာ သင္ရိုးမ်ားျဖင့္ ေစာင့္ေနတတ္ေလသည္၊ ဥရုေ၀လ ေတာင္ကုန္းေလးေပၚတြင္ ရပ္ကာ ေနရၪၨရာျမစ္ႏွင့္ ဂယာကြင္းျပင္က်ယ္ၾကီးကို စီးမိုးၾကည့္မိတုိင္း ရေသ့ၾကီး တစ္ပါး၏ ေနမ်ိဳးေဆးေကာက္ေၾကာင္းမ်ားကို သူျမင္ေနတတ္ပါသည္။ တစ္ခါတစ္ရံမွာေတာ့ ရေသ့ၾကီး၏ ဟန္ပန္အမူအရာမ်ားက ေအာ္ပီက်ယ္၏ ကာတြန္းျပကြက္ကို ရႈမွတ္လိုက္ရသလိုမ်ိဳး ၿပံဳးမိရေသး၏။ “ရဟန္းၾကီး ေဂါတမကား တန္ခိုးေတာ့ ၾကီးပါေပ၏၊ငါ့လိုေတာ့ ရဟႏၱာမဟုတ္ ေသးတကား”တဲ့။ ေအာ္ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ၊

သူ၊သူ႕ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ သူေနထိုင္လ်က္ရွိေသာ ကမၻာေျမ၏ ေထာင့္ခ်ိဳးကအသက္ရွဴသံမ်ားသည္လည္း ရေသ့ၾကီး၏ စကားကို သံေယာင္လိုက္ကာ ေနာက္က်က်န္ရစ္ခဲ့တတ္ၾကေလသည္ပဲ မဟုတ္လား၊ သည္သို႕ ျဖင့္သာ ရထားမ်ားတစ္စီး ၿပီးတစ္စီးထြက္ခြာသြားခဲ့ၾကသည္။ သံသရာဟု အမည္ေပးထားေသာ ဘူတာရံုအို ေလးထဲမွာ သူႏွင့္အတူ မႏိုင္မနင္းအထုပ္အပိုးမ်ား က်န္ရစ္တတ္ၿမဲပင္။ ၀ယ္ယူထားမိသည့္ ရထား လက္မွတ္က ရီဖန္းဒ္(Refund)ျပန္ ထုတ္ယူလို႕ မရႏိုင္ေအာင္ ရက္လြန္ပုပ္ေဆြးေနခဲ့ၿပီ။

(၂)

ရေသ့ၾကီး၏ အမည္အျပည့္အစံုက ဥရုေ၀လကႆပျဖစ္သည္၊ ရေသ့ၾကီးက ဥရုေ၀လေတာအုပ္တြင္ အျခားညီေနာင္ႏွစ္ပါးႏွင့္အတူ ရေသ့ေပါင္းတစ္ေထာင္၏ ေလာကထြက္ေျမာက္ေရးကို နည္းေပးညႊန္ျပေနသည့္ ထင္ရွားသည့္ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ၾကီးျဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္ ညီေနာင္သံုးပါးက သီးျခားစီေနၾကသည္။ ဥရုေ၀လကႆပက ရေသ့ငါးရာ၊နဒီကႆပက ရေသ့သံုးရာ၊ ဂယာကႆပက ရေသ့ႏွစ္ရာကို ေလာကုတၱရာ အေရးအတြက္ ထိန္းေက်ာင္းေပးေနၾကသည္။ ဗုဒၶအရွင္က သစၥာေလးပါးတရားႏွင့္ အနတၱေဒသနာကို ဗာရာဏသီ မိဂဒါ၀ုန္မွာ ေၾကျငာေတာ္မူၿပီးသည္ႏွင့္ ေနရာေဟာင္းျဖစ္သည့္ ဥရုေ၀လေတာအုပ္ေလးဆီ ျပန္လည္ခ်ဥ္းကပ္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

ဥရုေ၀လကႆပသည္ ဗုဒၶအရွင္ ဥရုေ၀လေတာအုပ္ေလးသို႕ ၾကြလာရျခင္း၏ အဓိကပစ္မွတ္ျဖစ္သည္။ ဥရုေ၀လကႆပရေသ့ၾကီးေပ်ာ္ေမြ႕ရာ ရေသ့ငါးရာျဖင့္ ျပည့္ေနသည့္ ေက်ာင္းသခၤန္းမ်ားထဲ ဗုဒၶအရွင္အတြက္ သီတင္းသံုး နားခိုဖြယ္ရာ ေနရာလြတ္မရွိ၊ သို႕ေသာ္ ဗုဒၶအရွင္က ဥရုေ၀လကႆပႏွင့္ အနီးကပ္ေနထိုင္ရန္ ပိုင္းျဖတ္ေတာ္မူၿပီးျဖစ္သည္။ “ေနစရာေက်ာင္းသခၤန္းမရွိရင္လည္း လြတ္ေနတဲ့ မီးဖိုေခ်ာင္ေလးမွာ ေနပါရေစ”တဲ့။ သာသနာျပဳလမ္းျပရာတြင္ ႏုံခ်ာေသာမီးဖိုေခ်ာင္ေလးသို႕လည္း ေက်ာင္း၀ိဟာအမွတ္ျဖင့္ ဗုဒၶအရွင္ ၀င္ေရာက္စံေပ်ာ္ရပါလိမ့္မည္။ မီးဖိုေခ်ာင္းေလးတြင္ ဗုဒၶအရွင္၏ ကိုယ္ေရာင္ကိုယ္၀ါထြန္းလင္းရန္ အရင္းအျမစ္က ရွိေနခဲ့ပါသည္။ မီးဖိုေခ်ာင္ေလးက အစြယ္ေငါေငါအစြမ္းထက္ထက္ ေျမြနဂါးၾကီးတစ္ေကာင္ ၀င္ေရာက္ေခြအိပ္ေနသည့္ အႏၱရာယ္ဇံု...။

ဥရုေ၀လကႆပရေသ့ၾကီးက မူရင္းစိတ္ေကာင္းေလးရွိေသာ ပုထုဇဥ္။ ဗုဒၶအရွင္ကုိ တားရွာပါေသးသည္။ သို႕ေသာ္ ဗုဒၶအရွင္က ဇြတ္တိုး၀င္ကာ သီတင္းသံုးခဲ့သည္။ ထိုညက ဥရုေ၀လကႆပအပါအ၀င္ ရေသ့ငါးရာလံုး စိတ္မေကာင္းျခင္းၾကီးစြာ ဗုဒၶကို သနားေနခဲ့ၾကေသးသည္။ ရေသ့တို႕အျမင္တြင္ ဗုဒၶအရွင္က သာမန္လူေခ်ာ လူလွ ရဟန္းၾကီးေဂါတမသာျဖစ္သည္။

ဘာသာေရး နဲ႔ ဥပေဒ

ဥပေဒဆုိတာ ဘာလဲဆုိတဲ့ ေမးခြန္းအေပၚမွာ ေဆြးေႏြးမႈမ်ား ျပဳလုပ္ေနၾကတာကုိ က်ေနာ္တုိ႔ မၾကာခဏဆုိသလုိ ျမင္ေတြ႔ႏုိင္ပါတယ္။ ဥပေဒမွာ အျခားေသာ စည္းမ်ဥ္းအမ်ဳိးအစားမ်ားနဲ႔ မတူတဲ့ ၾကီးမားခုိင္ခံ့တဲ့ ၾသဇာ အာဏာတစ္ခုရွိပါတယ္။  ဒါကုိ တစ္စိတ္တစ္ေဒသအားျဖင့္ အရင္က တည္ရွိခဲ့တဲ့ ဘာသာေရး နဲ႔ ဥပေဒအၾကား နီးစပ္ေသာဆက္သြယ္မႈကုိ ဇာစ္ျမစ္လိုက္ရမယ္ဆုိရင္၊ အေစာပုိင္း (ေခတ္ဦးပုိင္းတုန္းက) အဖြဲ႔အစည္းမ်ားထဲမွာ ဘာသာေရးဟာ ဥပေဒျဖစ္သလုိ၊ ဥပေဒကလည္း ဘာသာေရးပါပဲ။ သူတုိ႔ဟာ အျပန္အလွန္ ဆက္သြယ္ေနၾကပါတယ္။ ဥပေဒမ်ားကုိ ဘုရားသခင္ကဲ့သုိ႔ေသာ သူတစ္ေယာက္က ဒါမွမဟုတ္ အဖြ႔ဲအစည္းက အျမတ္တႏုိး ကုိးကြယ္လာေသာ ဘုရားသခင္က စည္းမ်ဥ္းဥပေဒမ်ားကုိ ခ်မွတ္ထားျပီးသကဲ့သုိ႔ သေဘာထားခဲ့ၾကတယ္။ ဟိႏၵဴပုဂၢိလ္ၾကီးမ်ားက ေရးသားျပဳစုခဲ့ေသာ Manu ဥပေဒမ်ား သည္ ဟိႏၵဴက်င့္စဥ္မ်ား ပါ၀င္ေနပါတယ္။ ခရစ္ယာန္ဘာသာ၌လည္း God က ကုိင္တြယ္ခဲ့တဲ့ ပညက္ေတာ္ (၁၀)ပါးကုိ ေရွးေဟာင္း ခရစ္ယာန္ ဥပေဒကဲ့သုိ႔ ျမင္ေတြ႔ႏုိင္ပါတယ္။ တခါတရံ စည္းမ်ဥ္း ဥပေဒမ်ားကုိ အစုိးရမင္းကဲ့သုိ႔ေသာ လူသားတစ္ေယာက္ဆီမွ သိသာထင္ရွားစြာ ေပၚထြက္ျပီးေကာင္း ေပၚထြက္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ကုိ မၾကာခဏ Gods မ်ားနဲ႔ အဆက္သြယ္ရွိေသာ နတ္ကဲ့သုိ႔ အခ်ဳိ႔ေသာ နည္းလမ္းမ်ားထဲမွာ သုံးသပ္ခဲ့ၾကပါတယ္။

ယေန႔ ေခတ္မွာေတာင္ ဘာသာေရး နဲ႔ ဥပေဒအၾကား တစ္စိတ္တစ္ပုိင္းအားျဖင့္ ဆက္စပ္ေနျခင္းမ်ား ရွိေနပါတယ္။ ကမၻာ့ အဓိက ကုိးကြယ္မႈ ဘာသာအယူ၀ါဒမ်ားထဲမွာ ဘာသာေရးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ျပစ္မႈ အခ်ဳိ႔ဟာလည္း  ဥပေဒဆုိင္ရာ ျပစ္မႈမ်ားျဖစ္ပါတယ္။ သက္ျဖတ္ျခင္း နဲ႔ ခုိးယူျခင္းကုိ တားျမစ္ထားတာဟာ ထင္ရွားတဲ့ ဥပမာမ်ားပါပဲ။ ထပ္ေလာင္း၍ ေျပာျပရမယ္ဆုိရင္၊ အခ်ဳိ႔ေသာ ႏုိင္ငံမ်ားဟာ ဘာသာေရး စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းမ်ားကုိ သူတုိ႔ႏုိင္ငံရဲ့ ဥပေဒတစ္ခုကဲ့သုိ႔ အသိမွတ္ျပဳလက္ခံထားၾကပါတယ္။  အေၾကာင္းျပခ်က္ ဥပမာတစ္ခုအေနနဲ႔၊ ေဆာ္ဒီအာေရဗ် ႏုိင္ငံကုိ အစၥလမ္ဘာသာ စည္းမ်ဥ္း ဥပေဒမ်ားနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ပါတယ္။

အံ႔ဖြယ္(၈)ျဖာ သာသနာ

တခ်ိန္ေသာအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္ နေဠ႐ုမည္ေသာ တမာပင္ရင္း၌ သီတင္းသုံးေနေတာ္မူ၏။ အဲဒီအခ်ိန္ခါမွာ ပဟာရာဒလို႔ေခၚသည့္ အသူရိန္က ျမတ္စြာဘုရားထံသို႔ ေရာက္လာၿပီး “ျမတ္စြာဘုရား၏ သာသနာေတာ္မွာ ရဟန္းေတာ္ေတြ ေမြ႔ေလ်ာ္ေနၾကတာ အဘယ္အံ့ဖြယ္ေတြရွိေနလုိ႔ ေပ်ာ္ေမြ႔ေနၾကတာလဲ” ဟု သိလို၍ ေမးလို၍ ေရာက္လာျခင္းျဖစ္သည္။

သို႔ပါေသာ္လည္း ျမတ္စြာဘုရားထံသုိ႔ ေရာက္လာသည့္အခါၾကေတာ့ ျမတ္စြာဘုရား၏ ဘုန္းတန္ခိုး အာႏုေဘာ္ေတြ၊ ျမတ္စြာဘုရား၏ ဘုန္းကံႀကီးမားပုံေတြကို ေတြ႔ျမင္ရေသာေၾကာင့္ ေရွးဦးစြာ ေမးခြန္းမ်ားကို မေလွ်ာက္ထား၀့ံေပဘူး။
အဲဒါကို ျမတ္စြာဘုရားသိေတာ္မူေသာေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားက ေရွးဦးစြာေမးေတာ္မူပါတယ္။ “ပဟာရာဒ အသူရိန္ …အသူရာတို႔သည္ သမုဒၵရာ၌ ေပ်ာ္ေမြ႔ေနၾကသည္။ ဘာအံ့ဘြယ္ေတြရွိ၍ ေပ်ာ္ေမြ႔ေနၾကတာလဲ” ဟု ျမတ္စြာဘုရားက ေရွးဦးစြာ ေမးေတာ္မူတဲ့အခါက်မွ ပဟာရာဒ အသူရိန္က “သမုဒၵရာမွာ အံ့ဖြယ္ (၈)မ်ိဳး ရွိပါတယ္” ဟု ေလွ်ာက္ထားပါတယ္။ (၈)မ်ိဳးကို ေျဖၿပီးတဲ့အခါ ပဟာရာဒ အသူရိန္က ျမတ္စြာဘုရားကို ေလွ်ာက္ထားျပန္ပါတယ္။
“ျမတ္စြာဘုရား …ျမတ္စြာဘုရား၏ သာသနာေတာ္ႀကီးမွာ ျမတ္စြာဘုရား၏ တပည့္သားေတြ သာသနာေတာ္မွာေပ်ာ္ေမြ႔ေနၾကတာ ဘာအံ့ဖြယ္ေတြရွိေနလို႔ ယခုလို ေပ်ာ္ေမြ႔ေနၾကတာလဲ ဘုရား ” ဟု ေလွ်ာက္ထားတဲ့အခါ ျမတ္စြာဘုရားက “ငါဘုရား၏ သာသနာေတာ္မွာလည္း အံ့ဖြယ္ရာ (၈)မ်ိဳး ရွိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ငါဘုရား၏ တပည့္သား ရဟန္းေတာ္တို႔သည္ သာသနာေတာ္မွာ ေပ်ာ္ေမြ႔ေနၾကတာပဲ” လို႔ ျမတ္စြာ ဘုရားက ျပန္၍ ေျဖၾကားလိုက္ပါတယ္။
သမုဒၵရာမွာ အံ့ဖြယ္(၈) ျဖာရွိသလို ျမတ္စြာဘုရား၏ သာသနာေတာ္မွာလည္း အံ့ဖြယ္ (၈)ျဖာ ရွိတယ္လို႔ ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ကို ျမတ္စြာဘုရားျပန္၍ ေျဖၾကားေတာ္မူတာပါဘဲ။
သမုဒၵရာရဲ႕ အံ့ဖြယ္ (၈)ျဖာႏွင့္ သာသနာေတာ္ႀကီး၏ အံ့ဖြယ္ (၈)ျဖာ တုိ႔ကို ဥပမာႏွင့္ ဥပေမယ် ႏႈိင္းယွဥ္၍ ျပထားတဲ့ေဆာင္ပုဒ္ကို ေရွးဦးစြာ ေဖာ္ျပပါမည္။

ေဆာင္ပုဒ္

အစဥ္နက္၀ွမ္း ၊ ကမ္းကိုမလြန္ ၊

ရြံဖြယ္ဆယ္ပစ္ ၊ တမည္ျဖစ္ျခင္း ၊

မယြင္းမတိုး ၊ ဆယ္မ်ိဳး ရတနာ ၊

ရသာဆားတူ ၊ ၾကီးသူေနရာ ၊

အံ့ရွစ္ျဖာ ။

၁။ အစဥ္နက္၀ွမ္း

မဟာသမုဒၵရာသည္ လက္ ၁-သစ္၊ ၂-သစ္က စၿပီးေတာ့ နက္သြားလိုက္တာ ယူဇနာေပါင္း ရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္တိုင္ေအာင္ အစဥ္အတိုင္းနက္သြားပါတယ္။
အဲဒီလိုပါဘဲ ျမတ္စြာဘုရား၏ သာသနာေတာ္မွာလည္း အက်င့္သိကၡာေတြဟာ အစဥ္အတိုင္း တျဖည္းျဖည္း နက္နဲ နက္နဲ ၊ သိမ္ေမြ႔ သိမ္ေမြ႔ သြားပါတယ္။

၂။ ကမ္းကိုမလြန္

သမုဒၵရာေရေတြဟာ ကမ္းေပၚလွ်ံတက္သြား၊ လြန္တက္သြားတယ္လို႔ မရွိေကာင္းသလို ျမတ္စြာဘုရား၏ သာသနာေတာ္မွာလည္း ျမတ္စြာဘုရား ပညတ္ထားတဲ့ သိကၡာပုဒ္ေတြဟာ ကမ္းပါးေတြနဲ႔တူပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရား၏ တပည့္သား သံဃာေတာ္ေတြက အသက္ဟူေသာအေၾကာင္းေၾကာင့္ပင္ မလြန္ၾကဴးၾကေပ။

၃။ ရြံဖြယ္ဆယ္ပစ္

သမုဒၵရာႀကီးထဲမွာ ဆင္ေသေကာင္ပုပ္၊ ျမင္းေသေကာင္ပုပ္ အစရွိေသာ အေကာင္ပုပ္ေတြက်လာတဲ့အခါ သမုဒၵရာလႈိင္း တံပုိးေတြက ကမ္းေပၚသို႔ ပုတ္တင္လိုက္သလို သာသနာေတာ္မွာလည္း ဆင္ေသပုပ္၊ ျမင္းေသပုပ္ေတြႏွင့္တူတဲ့ ဒုႆီလပုဂၢိဳလ္ေတြကို သာသနာေတာ္ႀကီးက အရွည္မထားပါဘူး။ သံဃာကအေပါင္းအေဖာ္မလုပ္ေတာ့ေပဘူ

း။ သာသနာေတာ္မွ ထုတ္ပစ္လိုက္တယ္။

၄။ တမည္ျဖစ္ျခင္း

သမုဒၵရာ၌ ေရေတြဟာ ဂဂၤါျမစ္မွေရ၊ ယမုံနာျမစ္မွေရ၊ အစိရ၀တီျမစ္မွေရ၊ သရဘူျမစ္မွေရ၊ မဟီျမစ္မွ ေရတို႔သည္ သမုဒၵရာထဲသို႔ေရာက္သြားတဲ့အခါ ခြဲျခားလို႔မရေတာ့ေပဘူး။ သမုဒၵရာေရပဲျဖစ္သြားၾကသလို ျမတ္စြာဘုရားသာသနာေတာ္မွာလည္း မင္းမ်ိဳး၊ ပုဏၰားမ်ိဳး၊ ကုန္သည္မ်ိဳး၊ ဆင္းရဲသားမ်ိဳး စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးေပါင္းမ်ားစြာမွ သာသနာ့ေဘာင္သို႔ ၀င္လာၾကတဲ့အခါ ဤရဟန္းက မင္း၊ ဤရဟန္းက ပုဏၰား၊ ဤရဟန္းက ကုန္သည္၊ ဤရဟန္းက သူဆင္းရဲပဲလို႔ နာမည္အသီးသီး မခြဲျခားေတာ့ပါဘူး။
သာကီ၀င္မင္းသား ဘုရားသားေတာ္ရဟန္းပဲလို႔ တမည္တည္းျဖစ္သြားပါတယ္။ အဲဒီလိို တမည္တည္းျဖစ္သြားတာလည္း ျမတ္စြာဘုရား၏ သာသနာေတာ္မွာ အံ့ဖြယ္တမ်ိဳးပါပဲ။

၅။ မယြင္းမတိုး

ျမစ္ေတြမွ ေရစီး၀င္တာမ်ားလို႔၊ မိုးေတြက သိပ္ရြာလို႔ သမုဒၵရာေရေတြ တုိးတက္လာတယ္လို႔ မရွိသလို ျမတ္စြာဘုရားသာသနာေတာ္မွာလည္း ေရတြက္လို႔မရႏိုင္ေလာက္ေအာင္မ်ားတဲ့ ရဟႏၱာပုဂၢိဳလ္ေတြ နိဗၺာန္သို႔စံ၀င္သြားၾကတဲ့အခါ နိဗၺာန္ႀကီးက က်ယ္သြားတယ္လို႔လည္း မရွိဘူး။ သာသနာပအခါမွာလည္းပဲ နိဗၺာနဓာတ္သို႔၀င္စံတဲ့ ရဟႏၱာပုဂၢိဳလ္ေတြမရွိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ နိဗၺာန္ၾကီးဟာ ျပန္က်ဥ္းသြားတယ္လို႔မရွိေကာင္းတာလည္း အံ့ဖြယ္ရာတခုပင္ျဖစ္ပါတယ္။

၆။ ဆယ္မ်ိဳးရတနာ

ဆယ္မ်ိဳးရတနာဆိုသည္မွာ မဟာသမုဒၵရာႀကီး၌ ရတနာအမ်ိဳးမ်ိဳးေတြ (ဆယ္မ်ိဳးေလာက္ ေရတြက္လို႔ရတယ္) ရွိေနတာလည္းပဲ အံ့ဖြယ္တခုျဖစ္သလို ျမတ္စြာဘုရားသာသနာေတာ္မွာလည္း သတိပ႒ာန္တရား ၄-ပါး၊ သမၼပၸဓာန္တရား ၄-ပါး၊ ဣဒၶိပါဒ္ ၄-ပါး၊ ေဗာဇၩင္ ၇-ပါး၊ မဂၢင္ ၈-ပါး၊ ဗိုလ္ ၅-ပါး လို႔ေခၚတဲ့ရတနာအမ်ိဳးမ်ိဴး ရွိျခင္းသည္လည္း အံ့ဖြယ္တခုျဖစ္ပါတယ္။

၇။ ရသာဆားတူ

မဟာသမုဒၵရာႀကီး၌ ေရတို႔၏ အရသာသည္ ဆားငံအရသာတစ္မ်ိဳးတည္းပင္ ရွိသကဲ့သို႔ ျမတ္စြာဘုရား၏သာသနာေတာ္မွာလည္း ကိေလသာတို႔မွ လြတ္ေျမာက္ျခင္း အရသာတည္းဟူေသာ ၀ိမုတၱိရသ အရသာတစ္မ်ိဳးတည္း ရွိျခင္းသည္လည္း အံ့ဖြယ္တခုျဖစ္ပါတယ္။

၈။ ႀကီးသူေနရာ

ႀကီးသူေနရာ ဆိုသည္မွာ သမုဒၵရာအတြင္းက တိမိဂၤလ စသည့္ အလြန္ႀကီးေသာ ငါးႀကီးေတြ ေနရာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာလည္း သမုဒၵရာၾကီး၏ အံ့ဖြယ္ တခုျဖစ္သလို ျမတ္စြာဘုရားသာသနာေတာ္မွာလည္း မဂၢ႒ာန္ ၄-ေယာက္၊ ဖလ႒ာန္ ၄-ေယာက္ဟူေသာ ၾကီးသူတို႔ေနရာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာလည္း သာသနာေတာ္ရဲ႔ အံ့ဖြယ္ တခုပင္ျဖစ္သည္ ဟူ၍ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ေျဖၾကားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ (အံ-၃၊ ၄၂၊ ၄၃)

ကမၻာႀကီးက ရက္စက္တယ္တဲ့လား

အလြန္ပူေနေသာ တစ္ရက္က ျဖစ္ပါသည္။ အခန္းအျပင္ထြက္လို႔ မေနႏိုင္ေအာင္ ပူသည္။ ခန္းစီးလိုက္ကာကို မၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၿပီးလုဆဲဆဲ ေက်ာင္းေဆာင္သစ္ႀကီးေပၚတြင္ အလုပ္လုပ္ေနၾကသူမ်ားကိုလည္း ေတြ႕ေနရသည္။ ပူျပင္းလွေသာ ေနေရာင္ေအာက္တြင္ ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ေနၾကတာကို ေတြ႕ရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ မေကာင္း။ သုိ႔ရာတြင္ သူတို႔မွာ အေပၚက ေနေရာင္နဲ႔ ပင္ပန္းေနေပမယ့္ ကိုယ့္မွာလည္း ေနပူသာ မခံရတယ္၊ ဂုတ္ေၾကာေတြ၊ ခါးေတြလည္း ေညာင္းကိုက္ေနပါသည္။ လူတိုင္းလူတိုင္းမွာ အပူေတြ ဒုကၡေတြ ရွိေနတတ္ၾကတာပဲဟု ျဖည့္ေတြးမိသည္။

ကြန္ျပဴတာေရွ႕တြင္ တကုပ္ကုပ္ အလုပ္႐ႈပ္ေနစဥ္ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ေျပးလာသည္။ “ဦးဇင္း ဂ်ပန္မွာ ဆူနာမီ ၀င္ေနတယ္”ဟု အေမာတေကာ ဆိုသည္။ ရင္ထဲမွာ ထင့္ခနဲ ျဖစ္သြားသည္။ အင္တာနက္ကေန ဘီဘီစီ ၀က္ဘဆိုက္ကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္သည္။ ထိတ္လန္႔တုန္လႈပ္ဖြယ္ လႈိင္းလံုးႀကီးမ်ားက ဖူကူရွီးမားၿမိဳ႕ကေလး တရၾကမ္း ၀ါးၿမိဳေနသည္။ သေဘၤာႀကီးမ်ားပင္ ၿမိဳ႕ထဲကို ဒလိမ့္ေခါက္ေကြး ေမ်ာပါေနသည္။ တံတားေတြ ၿပိဳသည္။ အိမ္ေတြ ပ်က္သည္။ လူေတြ ေသသည္။ လူေတြ ငိုသည္။ သတင္းေတြ ၾကည့္ရင္း ၀မ္းေတြ နည္းေနမိသည္။

သဘာ၀ေဘးအႏၲရာယ္ကို မည္သူေတြ အန္တုႏိုင္ပါမည္နည္း။ ယေန႔ေခတ္ကို သိပၸံပညာေခတ္ဟု လူေတြ တင္စားေျပာဆိုေနၾကသည္။ အမွန္တကယ္ တင္စားေလာက္ေအာင္ပဲ သိပၸံပညာေတြ ထြန္းကားသည္။ ပူျပင္းသည့္ေနေရာင္ေအာက္တြင္ ေအးေအးလူလူေနလို႔ ရေအာင္ အဲယားကြန္းေတြ ထြင္သည္။ ခ်မ္းေအးလြန္းသည့္ အေအးဓာတ္ကို အန္တုဖို႔ ဟိတာ(အပူေပးစက္)ေတြ ဖန္တီးသည္။ ေနရာတကာ စက္ပစၥည္းေတြ ထြင္ၿပီး လူေတြကို ကူညီသည္။ အခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားတြင္ လူအစား စက္႐ုပ္(႐ိုေဘာ့)မ်ားကိုပင္ တီထြင္ခိုင္းစားေနၾကသည္ကို ေတြ႕ႏိုင္သည္။ 

ခရီးသြားလာေရး အဆင္ေျပဖို႔အတြက္ ေလယာဥ္ႀကီးေတြ ဖန္ဆင္းသည္။ သေဘၤာႀကီးေတြ ဖန္တီးသည္။ ဇိမ္ခံကားေတြ ထုတ္လုပ္သည္။ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းမ်ိဳးစံုကို ကမၻာ့ေနရာအႏွံ႔အျပားတြင္ ေတြ႕ေနရသည္။ ေခတ္ေပၚအသံုးအေဆာင္မ်ားျဖင့္ လူသားသည္ လွပခန္႔ျငား တင့္တယ္လွသည္။ သိပၸံပညာက ဖန္ဆင္းေပးလိုက္သည့္အရာမ်ားျဖင့္ လူသားမ်ား ၀င့္၀ါလို႔ မဆံုး၊ ဂုဏ္ယူလို႔ မကုန္၊ ၂၁-ရာစုမွာ လူျဖစ္ရတာ နတ္ျပည္မွာ နတ္သားပဲ ျဖစ္ေနရသလိုလို ေပ်ာ္ေနၾကပံုရသည္။

စက္မႈပစၥည္းမ်ားကို ဘိန္းစဲြသလို စဲြေနေသာ လူသားမ်ားေၾကာင့္ စက္မႈပစၥည္းေတြ တစ္ေန႔တစ္မ်ိဳး မ႐ိုးရေအာင္ ထုတ္သူက ထုတ္သည္။ ျဖန္႔သူက ျဖန္႔သည္။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ လူသားသည္ စက္မႈပစၥည္းမ်ား၏ ေက်းကၽြန္ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ၀ယ္လိုအားမ်ားလာေသာေၾကာင့္ စက္မႈပစၥည္းမ်ားသည္ တစ္ေန႔တစ္ျခား အမ်ိဳးမ်ိဳး တိုးလာရသည္။ စက္မႈပစၥည္းေတြ တိုးလာျခင္းသည္ လူသားမ်ားအတြက္ ေကာင္းပါသည္။ သို႔ရာတြင္ စက္မႈပစၥည္းေတြ တိုးလာေလေလ ကမၻာႀကီးမွာ အႏၲရာယ္အတြင္းသို႔ သက္ဆင္းေနေလေလ ျဖစ္ေနသည္ကို လူသားမ်ား သတိမမူႏိုင္ (သတိမူမိေသာ္လည္း အေရးမစိုက္ႏိုင္)ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။

လူသားတို႔ သံုးစဲြေနၾကေသာ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္မ်ား၊ သိန္းသန္းခ်ီေနေသာ ကားမ်ားမွ ထုတ္လႊတ္လိုက္ေသာ ေလာင္စာဆီ အေငြ႕မ်ား၊ အဲယားကြန္းေပါင္းမ်ားစြာမွ ထုတ္လႊတ္လိုက္ေသာ အပူေငြ႕မ်ား၊ လူတို႔ စားကုန္သံုးကုန္မ်ား ထုတ္လုပ္ေပးေနေသာ စက္႐ံုေပါင္းမ်ားစြာမွ အခိုးအေငြ႕မ်ား…..ထိုအရာမ်ားသည္ လူသားတို႔အတြက္ အဆင္ေျပေကာင္းအဆင္ေျပေနႏိုင္ေသာ္လည္း ကမၻာေျမႀကီးကို စိတ္ပ်က္ေစပါလိမ့္မည္။ သို႔ျဖစ္၍ ကမၻာေျမႀကီးက ျပန္လည္ ဒဏ္ခတ္သည္။ သဘာ၀ေဘးအႏၲရာယ္မ်ားမွာ ကမၻာေျမႀကီးက ဒဏ္ခတ္လိုက္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။

လူသားတို႔သည္ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း အခ်ိန္ရွိသေရြ႕ ကမၻာေျမႀကီးႏွင့္ ကမၻာ့ေလထုကို ႏွိပ္စက္သည္။ ရက္ရက္စက္စက္ ျပဳမူသည္။ ကမၻာေျမႀကီး မႀကိဳက္ေသာ အေငြ႕မ်ားကို ထုတ္လႊတ္သည္။ ကမၻာေျမႀကီး ရြံရွာေသာ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္မ်ားကို စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ စြန္႔ပစ္သည္။ လူသားတို႔ တီထြင္ဖန္တီးလိုက္ေသာ စက္ပစၥည္းမ်ားမွ ထုတ္လႊတ္ေသာ အေငြ႕မ်ားႏွင့္ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း အသက္႐ွဴၾကပ္စြာ ရပ္တည္ေနရသည္။ အိုဇုန္းလႊာလည္း ေပါက္ၿပဲေနၿပီ။ ကမၻာေျမႀကီးအေနျဖင့္ လူသားမ်ားကို အသိဉာဏ္ရွိေအာင္ နိမိတ္အမ်ိဳးမ်ိဳး ျပသည္။ အယ္လ္နီညိဳ၊ လာနီညာႏွင့္ ရာသီဥတုမ်ား ေျပာင္းလဲျဖစ္ေပၚေပးျခင္းျဖင့္ လူသားကို အသိဉာဏ္ရွိေအာင္ ေျပာျပသည္။ သုိ႔ရာတြင္ လူသားက အသိဉာဏ္ကင္းမဲ့လွ်က္ပင္ ရွိေလသည္။ လူသားမ်ား၏ ရက္စက္ေသာ ဒဏ္ကို ကမၻာေျမႀကီးခမ်ာ ၾကည္ရွည္ သီးခံႏိုင္စြမ္းမရွိ ျဖစ္လာခဲ့သည္။

အမွန္အားျဖင့္ သဘာ၀ေလာက ဤေျမကမၻာသည္ လူသားတို႔အတြက္ သူ႕မွာရွိသမွ် အားအင္မ်ားျဖင့္ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ထားသည္။ သို႔ရာတြင္ လူသားတို႔ကား ေက်းဇူးတင္ရမွန္း မသိ။ ကမၻာေပၚတြင္ ေနထိုင္ၿပီး ကမၻာႀကီးကို လ်စ္လ်ဴရႈသည္။ ႏွစ္ကာလေပါင္း ေထာင္ေသာင္းခ်ီၿပီး လူသားတို႔သည္ ကမၻာႀကီးအေပၚတြင္ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္စြာ ျပဳမူဆက္ဆံခဲ့ၾကသည္။ လူသားမ်ားအတြက္ေရာ၊ ကမၻာႀကီးအတြက္ပါ အႏၲရာယ္အလြန္မ်ားလွေသာ အႏုျမဴမ်ားကိုပင္ သူ႕ထက္ငါ ဦးေအာင္ သာေအာင္ တီထြင္ဖန္တီးၾကသည္။ ကမၻာႀကီးက ပညာအမ်ိဳးမ်ိဳး ျပသည္။ ထိုအခါ လူသားက ငိုေၾကြးျမည္တမ္းသည္။ “ရက္စက္လိုက္တာ ကမၻာႀကီးရယ္”ဟူ၍။ ထိုအသံကို ကမၻာႀကီးက ၾကားေသာအခါ “ေတာ္ေတာ္ တရားမွ်တတဲ့ လူေတြပဲ”ဟုေျပာရင္း ဟားတုိက္ရယ္ေမာေနခဲ့ေလသည္။

                                                      ေရးသားသူ=အရွင္ကုသလသာမိ(ေပ်ာ္ဘြယ္)

သင္ေကာင္းလွ်င္ ကြ်ႏု္ပ္မဆုိးပါ

          သာ၀တၳိျပည္၌ ေ၀ေဒဟိကာ အမည္ရွိေသာ အိမ္ရွင္မတစ္ဦး ရွိခဲ့ေလ၏။ ထုိ ေ၀ေဒဟိကာသည္ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔သူအျဖစ္ ေက်ာ္ၾကားသူျဖစ္သည္။ ႏွိမ့္ခ်က်ဳိးႏြံ၍ ေအးေအးေဆးေဆး ရွိသူအျဖစ္လည္း ေက်ာ္ေစာေနသူ ျဖစ္သည္။ ထုိ ေ၀ေဒဟိကာ၏ အိမ္၌ ကာဠီအမည္ရွိေသာ အခုိင္းအေစတစ္ဦးရွိ၏။

“ ငါ၏အရွင္မ ေ၀ေဒဟိကာသည္ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔သူဟူ၍ သတင္းႀကီးလွ၏ ။ ေအးေဆးညင္သာလွသူ ဟူ၍လည္း သတင္းႀကီးေန၏ ။ အမွန္တကယ္ ဟုတ္ပါမည္ေလာ ။ ငါနဲ႔ အျခားသူေတြက အရွင္မ အလုိက် ေျပာဆုိ ဆက္ဆံလွ်က္၊ အစစအရာရာ လုပ္ကုိင္ေဆာင္ရြက္ေပးႏုိင္၍ ငါတုိ႔ အေပၚ ျပန္ေကာင္းေနတာမ်ားလား ။ အရွင္မကုိ အကဲစမ္းရလွ်င္ ေကာင္းေပမည္” ဟု ကာဠီသည္ အႀကံျဖစ္ေပၚေလ၏ ။

          ေနာက္ေန႔နံနက္၌ ကာဠီသည္ အိပ္ရာမွ မထဘဲ ေန၏ ။ နံနက္ေစာေစာထၿပီး ကိစၥႀကီးငယ္ ေဆာင္ရြက္ေလ့ရွိေသာ ကာဠီကုိ မေတြ႔ ရသျဖင့္ ေ၀ေဒဟိကာသည္ ကာဠီ၏ အိပ္ရာသုိ႔ သြားေလသည္ ။

          “ ကာဠီ၊ ဘာျဖစ္လုိ႔ အိပ္ရာက မထသလဲ၊ ေနမေကာင္းလုိ႔လား” ဟု ေမး၏။

“ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး အရွင္မ၊ ေနေကာင္းပါတယ္။ အိပ္ရာထဲ ေနခ်င္လုိ႔ ေနတာပါ” ဟု ကာဠီက ျပန္ေျပာ၏ ။  ထုိအခါ ေ၀ေဒဟိကာသည္ မေက်နပ္ျခင္းျဖစ္ကာ “ ဟဲ့ကြ်န္မ၊ အိပ္ရာက ေနျမင့္မွ ထရသလား၊ နင္ ဘာအသုံးက်သလဲ” ဟု မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္၍ မာမာ ေက်ာေက်ာ ေျပာ၏ ။ “ ငါ၏အရွင္မသည္ ဘယ္သုိ႔ပင္ သတင္းႀကီးေသာ္လည္း စင္စစ္အားျဖင့္ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔ သူမဟုတ္၊ ေအးေဆး ညင္သာသူမဟုတ္၊ ငါက အစစအရာရာ အလုိက် ေဆာင္ရြက္ေပးႏုိင္၍သာ ေက်နပ္မႈ ရေနျခင္း ျဖစ္၏” ဟု ေတြးေတာမိေလသည္။

ဗုဒၶ၏ ေဟာေျပာခ်က္အရ ပုစၦာမ်ာကုိ ကုိင္တြယ္ေျဖရွင္းရန္ နည္းလမ္း(၄) သြယ္

၁ ။ အခ်ဳိ႔ ပုစၦာမ်ားကုိ တုိက္ရုိက္တည့္တည့္ ေျဖၾကားရေပသည္။

၂ ။ အခ်ဳိ႔ ပုစၦာမ်ားကုိ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာေသာနည္းျဖင့္ ေျဖၾကားရေပသည္။

၃ ။ အခ်ဳိ႔ ပုစၦာမ်ားကုိမူ ပုစၦာျပန္လွန္ေမးျခင္းအားျဖင္ ေျဖရွင္းရၿပီး။

၄ ။ ေနာက္ဆုံးေျဖဆုိနည္းမွာ ပုစၦာမ်ားကုိ ပယ္ခ်ပစ္ေသာနည္းလမ္း ပင္ ျဖစ္ေလသည္။

ပုစၦာတစ္ခုကုိ ပယ္ခ်ပစ္ေသာ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိး ရွိႏုိင္ေပသည္။ ဥပမာ ၀စၦေဂါတၱက ေလာကသည္ ထာ၀ရတည္ၿမဲသေလာ၊မတည္ၿမဲသေလာ အစရွိသည့္ အက်ဳိးမရွိ၊ အခ်ဥ္းႏွီးျဖစ္ေသာ ေမးခြန္းမ်ားကုိ တစ္ႀကိမ္မက ေလွ်ာက္ထားရာ ဗုဒၶကမေျဖၾကား၊မရွင္းလင္းဆိတ္ဆိတ္ေနေတာ္မူျခင္းအားျဖင့္ ပယ္ပစ္ေတာ္မူသည္ဟု ဆုိႏုိင္ေပသည္။